Shiba inu – opis rasy

Shiba inu to pierwotna, najmniejsza spośród japońskich ras szpiców. W swoim kraju cieszy się wyjątkowym szacunkiem – od lat uważana jest za symbol dziedzictwa narodowego. Na świecie zdobyła rozgłos dzięki charakterystycznemu wyglądowi i obecności w kulturze internetowej, jednak jej natura wymaga od opiekuna odpowiedniej wiedzy i konsekwencji. To pies dumny, inteligentny i niezależny, który potrzebuje empatycznego, ale pewnego siebie przewodnika.

Najważniejsze informacje o shiba inu

Kraj pochodzenia: Japonia
Klasyfikacja: szpic, pies typu pierwotnego
Wielkość: 35–41 cm
Masa ciała: 10–13 kg
Budowa: muskularna, zwarta sylwetka, zakręcony ogon
Oczy: trójkątne, ciemnobrązowe
Uszy: małe, stojące
Sierść: twardy włos okrywowy, obfity podszerstek; umaszczenia rudy, sezamowy, czarny podpalany z charakterystycznym „urajiro”
Charakter: lojalny, niezależny, czujny, inteligentny
Pielęgnacja: regularne szczotkowanie, wzmożone w okresach linienia
Zdrowie: ogólnie dobre; predyspozycje m.in. do PRA, jaskry, niedoczynności tarczycy, alergii

Pochodzenie i historia rasy

Shiba inu to jedna z najstarszych japońskich ras. Jej nazwa oznacza „małego psa”, co odnosi się do gabarytów, ale nie do charakteru. Pierwotnie żyła w górzystych regionach Japonii, gdzie wykorzystywano ją do polowań na ptaki i drobną zwierzynę. Przez długi czas pozostawała w izolacji od innych ras, dzięki czemu zachowała swój pierwotny charakter.

W XIX wieku zaczęto krzyżować ją z europejskimi psami myśliwskimi, co niemal doprowadziło do utraty czystej linii. Dopiero w latach 20. XX wieku podjęto działania ochronne, a w 1934 roku ustalono wzorzec rasy. Trzy lata później shiba inu oficjalnie uznana została w Japonii za „pomnik przyrody”.

Wygląd i wzorzec rasy

Shiba inu to pies o harmonijnej, zwartej budowie. Łączy w sobie elegancję z siłą. Oczy i uszy w kształcie trójkątów nadają mu „lisi” wyraz, który jest znakiem rozpoznawczym rasy. Futro składa się z dwóch warstw – twardego włosa okrywowego i miękkiego podszerstka – co sprawia, że shiba świetnie radzi sobie w zmiennych warunkach pogodowych.

Temperament i zachowanie

To pies pewny siebie, odważny i samodzielny. Choć jest bystry i szybko się uczy, równie szybko potrafi zignorować polecenia, jeśli nie widzi w nich sensu. Nie jest to rasa, która naturalnie podporządkowuje się człowiekowi – wymaga spokojnego, konsekwentnego prowadzenia. Wobec obcych bywa powściągliwa, ale nie powinna być ani lękliwa, ani agresywna.

Shiba przywiązuje się do swojej rodziny, choć nie jest przesadnie wylewna. Ceni własną przestrzeń i lubi decydować o tym, kiedy chce bliskości. W domu zazwyczaj zachowuje czystość i potrafi być zaskakująco cichy, jednak na spacerach ujawnia żywiołowy temperament oraz instynkt łowiecki.

Wychowanie i szkolenie

Praca z shibą wymaga cierpliwości, spokoju i konsekwencji. To pies inteligentny, ale jednocześnie uparty, dlatego trening lepiej opierać na pozytywnych metodach i odpowiedniej motywacji. Niezwykle ważna jest wczesna socjalizacja – zarówno w hodowli, jak i w nowym domu.

Shiba potrzebuje:

• jasnych zasad i rutyny,

• odpowiedniej dawki ruchu,

• zajęć stymulujących umysł,

• kontaktu z ludźmi i innymi psami,

• bezpiecznego prowadzenia na smyczy (instynkt pogoni jest silny).

Żywienie

Shiby nie mają szczególnych wymagań dietetycznych, ale powinny otrzymywać dobrze zbilansowane, mięsne posiłki. Należy kontrolować masę ciała – rasa ma skłonność do tycia, jeśli dostaje zbyt dużo smakołyków lub ma za mało aktywności.

Pielęgnacja

Choć ich szata jest gęsta, nie wymaga skomplikowanej pielęgnacji. Regularne szczotkowanie utrzymuje ją w dobrej kondycji, a podczas linienia najlepiej robić to codziennie. Trzeba również dbać o higienę zębów, uszu i pazurów. Shiba jest z natury czystym psem i często sama dba o swoje futro.

Zdrowie

Shiba inu to zdrowa, długowieczna rasa. Może dożyć nawet 15 lat. Predyspozycje zdrowotne obejmują m.in.:

• postępujący zanik siatkówki (PRA),

• jaskrę,

• niedoczynność tarczycy,

• alergie skórne.

Ważną rolę odgrywa odpowiedzialna hodowla i właściwa opieka w pierwszych tygodniach życia.

Szczenię shiby – jak wybrać hodowlę?

Decydując się na shibę, warto szukać hodowli zrzeszonej w ZKwP i o dobrej opinii. Dobry hodowca:

• pokaże szczenięta i ich matkę,

• udostępni dokumentację, wyniki badań i rodowody,

• dba o socjalizację,

• chętnie odpowiada na pytania i sam je zadaje,

• oddaje szczenię nie wcześniej niż po ukończeniu 12 tygodni.

Ciekawostki o shiba inu

• To jedna z najstarszych japońskich ras psów.

• W części Japonii wciąż używa się jej do polowań.

• Najsłynniejsza shiba na świecie – Kabosu – stała się ikoną internetowych memów.

• Rasa ma bliskie pokrewieństwo genetyczne z wilkami.

• „Shiba inu” oznacza po prostu „małego psa”.

• Shiby słyną z wyjątkowej higieny – często pielęgnują sierść podobnie jak koty.

Najczęstsze pytania

Czym różni się akita inu od shiba inu?
Akita inu jest znacznie większa, bardziej masywna i posiada dłuższą szatę. Dorosła akita potrafi ważyć nawet cztery razy więcej niż dorosła shiba.

Czy shiba jest groźny?
Nie. Prawidłowo socjalizowany i wychowany pies nie powinien wykazywać agresji. Jest niezależny i czujny, ale nie należy do ras niebezpiecznych.

Czy shiba inu są mądre?
Tak – są bardzo inteligentne i szybko uczą się nowych zachowań, choć bywa, że nie chcą ich wykonywać, jeśli nie są do tego zmotywowane.

Czy shiba nadaje się do mieszkania?
Tak, pod warunkiem że ma zapewnioną odpowiednią ilość ruchu na zewnątrz i możliwość realizowania instynktu łowieckiego poprzez aktywność i zabawę.

Czy lubi dzieci?
Najlepiej odnajduje się przy starszych dzieciach, które rozumieją granice psa. W stosunku do maluchów zazwyczaj pozostaje obojętny lub zdystansowany.

Czy shiba gubi sierść?
Na co dzień niewiele, ale dwa razy w roku intensywnie linieje.

Czy shiba inu to dobry pies rodzinny?
Może być wspaniałym towarzyszem rodziny, jeśli jego potrzeby są zaspokojone, a zasady jasno ustalone. Mimo to nie należy zostawiać go bez nadzoru z małymi dziećmi.