Berneński pies pasterski – majestatyczny, czuły i oddany towarzysz

Berneński pies pasterski to rasa, która zachwyca od pierwszego spojrzenia – potężna sylwetka, łagodne oczy i charakter, który potrafi stopić każde serce. Ten górski olbrzym to coś więcej niż tylko pies pasterski. To rodzinny przyjaciel, wierny towarzysz dnia codziennego i zwierzę, które mimo swoich rozmiarów potrafi być niezwykle delikatne.

Pochodzenie i historia rasy

Korzenie berneńskiego psa pasterskiego sięgają Alp Szwajcarskich, zwłaszcza okolic Berna, gdzie psy te od stuleci pomagały rolnikom i pasterzom. Towarzyszyły ludziom w pracy na farmach, pilnowały gospodarstw, ciągnęły wózki i chroniły bydło. Wiele wskazuje na to, że ich przodkami były psy sprowadzone do Europy przez Rzymian — silne, odważne i odporne na trudny klimat.

Na przełomie XIX i XX wieku rasa zaczęła być hodowana w sposób bardziej ukierunkowany. W rejonach Dürrbach psy te cieszyły się tak wielką popularnością, że nazywano je Dürrbachlerami. Ostatecznie jednak przyjęła się nazwa Berner Sennenhund – berneński pies pasterski.

Do Polski berneńczyki trafiły stosunkowo późno, bo dopiero w latach 80. XX wieku, jednak szybko zdobyły serca opiekunów, którzy szukali dużego, ale łagodnego psa rodzinnego.

Wygląd i charakterystyczne cechy rasy

Berneński pies pasterski to duży, mocno zbudowany pies o imponującej sylwetce – masywny, ale proporcjonalny, z szeroką klatką piersiową i mocnymi kończynami. Jedną z najbardziej rozpoznawalnych cech rasy jest jego trójkolorowe umaszczenie: czarne, z ciepłymi rudo-kasztanowymi podpalaniami oraz śnieżnobiałymi znaczeniami.

Długa, lekko falista sierść nadaje berneńczykowi wyjątkowego uroku, ale wiąże się również z koniecznością regularnej pielęgnacji.

Typowe cechy wyglądu:

• wysokość: psy 64–70 cm, suki 58–66 cm,
  
• waga: psy nawet do 60 kg, suki około 45 kg,
  
• mocna głowa i czarna kufa,
  
• brązowe, migdałowe oczy o łagodnym wyrazie,
  
• uszy trójkątne, lekko opadające,
  
• ogon długi, gęsto owłosiony, noszony nisko.
  

Umaszczenie i szata

Trójkolorowa szata berneńczyka to jego najbardziej rozpoznawalny znak. Idealny wzorzec obejmuje:

• czarną sierść jako kolor dominujący,
  
• rude podpalanie na nogach, policzkach i nad oczami,
  
• białe znaczenia na piersi, łapach, kufie i czole (charakterystyczna „strzałka”).
  

Włos okrywowy jest długi, prosty lub lekko falowany i osłania gęsty, obfity podszerstek. To właśnie on jest powodem intensywnego linienia, szczególnie wiosną i jesienią.

Charakter berneńskiego psa pasterskiego

Berneńczyk to pies o ogromnym sercu. Łagodny, cierpliwy i niezwykle oddany swojej rodzinie. Tworzy silną więź z opiekunem i nie znosi samotności – to prawdziwy „pies rodzinny”, który chce być wszędzie tam, gdzie jego ludzie.

Co wyróżnia jego temperament?

• Czułość i wrażliwość – to pies emocjonalny, który wyczuwa nastrój człowieka.
  
• Spokój i równowaga – łatwo go uspokoić, rzadko działa impulsywnie.
  
• Inteligencja – świetnie się uczy i lubi współpracować z człowiekiem.
  
• Dystans do obcych – nie jest agresywny, ale bywa początkowo nieufny.
  
• Wysoka lojalność – przywiązuje się mocno i nie lubi długo zostawać sam.
  

Berneńczyki z zasady są zrównoważone i opanowane, ale potrafią też pokazać młodzieńczą radość i entuzjazm. Mimo swoich gabarytów są zaskakująco delikatne w kontakcie z dziećmi i zwierzętami.

Umiejętności i predyspozycje

W przeszłości psy te wykorzystywano do pracy – pilnowania, stróżowania, a nawet ciągnięcia ciężarów. Dzięki temu:

• mają silny instynkt ochronny,
  
• potrzebują kontaktu z człowiekiem,
  
• chętnie uczestniczą w treningach, ale lubią łagodny ton i pozytywne wzmocnienie.
  

Berneńczyki nie przepadają za monotonią – szkolenie musi być ciekawe, przeplatane zabawą i wspólną aktywnością.

Wychowanie i szkolenie

Wbrew pozorom berneński pies pasterski nie jest trudny w wychowaniu. Jednak jak każda duża rasa potrzebuje:

• konsekwencji,
  
• wczesnej socjalizacji,
  
• nauki spokojnych zachowań,
  
• kontaktów z różnymi ludźmi i psami.
  

Te psy są stworzone do współpracy – jeśli opiekun jest cierpliwy, spokojny i serdeczny, berneńczyk odwzajemni się błyskawicznym postępem.

Pielęgnacja

Długa sierść to piękno… ale i obowiązek. Aby utrzymać ją w dobrej kondycji, konieczne jest:

• szczotkowanie minimum raz w tygodniu,
  
• częstsza pielęgnacja w okresie linienia (co 2–3 dni),
  
• kontrolowanie uszu i łap,
  
• dbanie o higienę okolic oczu oraz o regularne kąpiele (w razie potrzeby).
  

Pielęgnacja może stać się przyjemnym rytuałem – berneńczyki uwielbiają bliski kontakt z człowiekiem, a spokojne czesanie to świetny sposób na budowanie więzi.

Zdrowie i długość życia

Największą słabością tej rasy jest niestety stosunkowo krótka długość życia – przeciętnie 6–8 lat, rzadziej 10. Wynika to po części z dużych rozmiarów, a po części z predyspozycji genetycznych.

Najczęstsze problemy zdrowotne:

• dysplazja stawów biodrowych i łokciowych,
  
• schorzenia ortopedyczne (np. osteochondroza),
  
• choroby nowotworowe (mastocytoza),
  
• choroby nerek,
  
• problemy z uszami,
  
• skręt żołądka (typowy dla dużych ras).
  

Świadoma opieka, odpowiednia dieta i ruch mogą pomóc utrzymać psa w dobrej kondycji jak najdłużej.

Żywienie

Aby berneńczyk rozwijał się prawidłowo, potrzeba:

• diety bogatej w mięso i składniki odżywcze,
  
• karm przeznaczonych dla ras dużych,
  
• regularnych posiłków,
  
• kontroli wagi (mają skłonność do tycia).
  

Możliwa jest również dieta BARF, ale wymaga dużej wiedzy i staranności.

Szczeniak berneńskiego psa pasterskiego

Szczenię berneńczyka to mały puchaty miś, który szybko skradnie serce domowników. Należy jednak pamiętać, że dorasta do pokaźnego psa. Do pełnych rozmiarów dochodzi powoli – zwykle między 18. a 24. miesiącem życia.

Przed jego przybyciem warto:

• przygotować przestrzeń i legowisko dla berneńczyka,
  
• zadbać o podstawowe akcesoria,
  
• zapewnić bezpieczne zabawki,
  
• zaplanować pierwszy miesiąc socjalizacji i nauki czystości.
  

Berneńczyki kochają zabawę – szarpanie, przeciąganie, aportowanie i zabawy węchowe to ich ulubione aktywności.

Wady i zalety rasy

Zalety

• spokojny, serdeczny charakter,
  
• łatwość w nawiązywaniu więzi,
  
• cierpliwość wobec dzieci,
  
• inteligencja i chęć współpracy,
  
• majestatyczny wygląd,
  
• oddanie i lojalność.
  

Wady

• krótsza długość życia,
  
• skłonność do chorób typowych dla dużych ras,
  
• intensywne linienie i wymagająca sierść,
  
• wysokie koszty utrzymania,
  
• niechęć do samotności (mogą się stresować),
  
• potrzeba przestrzeni.
  

Cena i adopcja

Cena szczeniaka z legalnej hodowli wynosi zwykle do około 5000 zł, w zależności od rodowodu, renomy hodowli i miotu. Warto jednak pamiętać, że berneńczyki i psy w typie rasy pojawiają się również w schroniskach i fundacjach – adopcja to piękny gest, który może odmienić życie psa i opiekuna.

Podsumowanie

Berneński pies pasterski to rasa dla osób, które szukają wiernego, czułego i spokojnego towarzysza, a jednocześnie mają warunki i czas, aby sprostać jego potrzebom. To pies rodzinny w pełnym znaczeniu tego słowa – kocha ludzi, potrzebuje bliskości i najlepiej czuje się wśród swoich domowników. Odwdzięczy się oddaniem, spokojem i niezmienną lojalnością.

Jeśli dasz mu czas, uwagę i serce, berneńczyk stanie się jednym z najwspanialszych przyjaciół, jakiego można sobie wymarzyć.